Zobaczysz.

Ach, kiedy ona cię kochać przestanie:

Zobaczysz!

Zobaczysz noc w środku dnia,

Czarne niebo zamiast gwiazd;

Zobaczysz wszystko to samo,

Co ja.

I wszystkie żywioły,

Wszystkie będą ci złorzeczyć:

Lepiej byś przepadł bez wieści.

W dobie upowszechnienia się różnorakich internetowych portali społecznościowych coraz ciężej jest mi się powstrzymać od wylewania swoich odczuć na jednym z nich. Takie formy tekstu pisanego bardzo mi odpowiadają. Bo po pierwsze łatwo się stuka w klawiaturę (a może po prostu jestem do tego przyzwyczajona czyt. przesiąknięta chorą technologią?), a po drugie mało kto będzie na tyle rozchwiany emocjonalnie i psychicznie, by mnie podejrzewać o podobne rzeczy. Mimo to cieszę się, że tak licznie tu przybyliście w kolektywie aż jednej osoby. Wyjątkowo się stresuję stojąc tu, przed Tobą, więc nie miej mi za złe ewentualnych wpadek po drodze, dobrze? W takim razie musimy zawrzeć jako taką umowę. Ja otoczę Twój umysł moją artydrastyczną opieką, a w zamian pozwolę Ci zamieszkać w mojej głowie. Zetrę ślady po błocie, odsunę ci krzesło, wytrę Twoją fałszywą gębę, podstawię popielniczkę, pościelę łóżko, jeśli trzeba będzie uchylę spódniczkę. Będę w stu jeden procentach do twojej dyspozycji.

Tylko pozwól mi zaistnieć.